Finst det framleis apostlar?

I sommar høyrde eg frå talarstolen at apostelembetet i dag er avvikla. Talaren hadde fokus på Jesu ord i Joh. 4,35: «Seier ikkje de at det enno er fire månader, og så kjem hausten? Sjå, eg seier dykk: Lyft augo dykkar og sjå markene, dei kvitnar alt mot hausten!»

I Matt. 9,35–38 får vi det heile i kontekst: «Og Jesus drog ikring i alle byane og landsbyane. Han lærde i synagogene deira og forkynte evangeliet om riket, og han lækte all sjukdom og alle plager. Då han såg folket, tykte han inderleg synd i dei, for dei var herja og forkomne som sauer utan hyrding. Då sa han til læresveinane sine: Grøda er stor, men arbeidarane få. Bed difor han som eig grøda, at han driv arbeidarar ut til å hausta inn grøda si!» (Luk. 10,2). 

Det var altså altfor mykje arbeid for ein mann. Gud såg dette og gav han difor medhjelparar, dei han kalla menigheita. Jesus sjølv var ein apostel (Hebr. 3,1) utsendt av Gud (Joh. 5,23, 37, 6,29, 38, 17,18). Det står at «Jesus frå Nasaret var ein mann Gud peikte ut for dykk gjennom kraftige gjerningar, under og teikn som Gud gjorde ved han midt imellom dykk» (Apg. 2,22). Paulus skriv at «teikn og under og kraftige gjerningar» er «kjennemerka» på ein apostel (2. Kor. 12,12), altså på at den som kjem er utsendt frå Gud.