| Kommentar
Difor lyttar vi til SSB sin søtaste statistikk
Å nemna nokon ved namn er kraftfullt. Å gløyma eit namn kan vera katastrofe. Kva er det med oss og namn?
NAMNESIRKUS: Donald, Elon og sistnemndes son, X Æ A-Xii, frå Det ovale rom tidlegare denne veka. Trioen er her ei påminning om allment namnestrev.
Alex Brandon / AP / NTB
Namnestatistikken for 2024 er no klar. SSB-statistikk på sitt søtaste. Det er ikkje sikkert du brenn etter kunnskap om bibelnamn-renessansen varer ved, slik standardvinklinga lyder her hos oss i Dagen.
Likevel. Statistikken knitrar mindre tørt enn mykje anna. Alle meiner noko om namn, og ifølgje namneforskar Ivar Utnem, etablerer vi ein nokså fast smak på namn alt i tenåra.
Er vi for lite sprelske når vi gjev barna våre namn? Eller tvert imot altfor lite respektfulle overfor tradisjonar, altfor rotlause og urbaniserte når vi bryt med tidlegare generasjonars strenge oppkallingsmønster?
